Stinkfinger producties

30 september 2010

Impressie - de laatste - door Robbert Welagen

Enkele maanden geleden werd ik gevraagd mee te doen aan de Zomermanifestatie Landkunst 2010, in de vorm van schrijver. Of specifieker, als observator. Ik acht mijzelf tot niet zoveel in staat, maar de rol van observator zou ik wel kunnen vervullen.

Mijn werkwijze was eenvoudig. Al las ik het programma van de betreffende dag van tevoren door, toch deed ik altijd een beetje alsof ik van niets wist. Ik was als een leek die ergens binnenloopt en wat er gebeurt over zich heen laat komen. Dit is tevens mijn levensfilosofie. Weinig weten is plezieriger dan een hoofd vol informatie.
 
    Ik had een pen en een opschrijfboekje bij me. Als ik iets zag wat me opviel, noteerde ik het in telegramstijl. Als ik het niet zou opschrijven, zou ik het vergeten. Thuis werkte ik het uit. Het was elke keer lastig om me aan de 500 woorden te houden.
 
    Kunstenaars en mensen in de culturele sector hebben de gewoonte grote woorden te gebruiken. Op mijn beurt benadrukte ik juist het kleine, het alledaagse, het concrete. Wat voor weer is het? Hoe reageert het publiek ergens op? Waaruit bestaat de lunch? Als ik de columns nu overlees, valt het op hoeveel aandacht ik iedere keer besteedt aan de lunch. Ik blijk een minder verheven ziel te bezitten dan ik zou willen toegeven.
 
    Het aantrekkelijke van dit festival was dat het zich eens niet afspeelde in de stad, op plaatsen waar je al vaker bent geweest, maar op het platteland. Daar zijn risico’s aan verbonden. In de buitenlucht heb je niet alles in de hand. Je bent, onder andere, overgeleverd aan het weer. Denk maar aan de sterke windhozen in het weekend van Het Waalkensproject. Bomen vielen om, maïsvelden werden verwoest. Cultuur is een vorm van controle en door het land op te gaan laat je die controle voor een deel los. Ik denk dat dit een moedige stap is en van realiteitszin getuigd.
  
    Voor een autoloos mens als ik waren de plekken niet altijd even gemakkelijk te bereiken. Maar als ik eenmaal op de plaats van bestemming was, had ik daardoor des te meer het gevoel van exclusiviteit, van iets bijzonders en eenmaligs. De mensen in de stad, zo hield ik mezelf voor, zouden dit lekker niet meemaken.
 
    Wat eveneens verfrissend uitpakte, was de dialoog die plaatsvond tussen simpel gezegd, de mensen van de natuur en de mensen van de kunst. Maar al te vaak zijn deze twee groepen van elkaar gescheiden, zoals veel groepen van elkaar gescheiden door het leven gaan. De dialoog vond plaats in de vorm van bijvoorbeeld een dansstuk dat werd opgevoerd op het land van een boer. Maar de dialoog vond ook letterlijk plaats, tijdens een van de studiedagen. Mensen gingen met elkaar in gesprek, meningen werden gehoord. Boeren hebben nu eenmaal een andere kijk op Het Groene Woud dan kunstenaars, wetenschappers weer een andere dan mensen van het Rijk.
 
    Juist vanwege het feit dat allerlei mensen dus iets van dit stukje natuur willen, hoop ik dat het een kern bezit waaraan niemand kan raken. Een kern die voor altijd voor mensen verborgen zal blijven.     

www.robbertwelagen.nl



0 reacties

Geef een reactie
naam:
 
 
Vul in wat je ziet